Υπάρχει Θεός;

Μια ιστορία που κινείται στα πλαίσια της προηγούμενης αλλά μάλλον αληθινά αληθινή....

Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του, για την σχέση μεταξύ επιστήμης και πίστης στον Θεό.

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;

Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.

Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Φυσικά.

Καθ.: Είναι ο Θεός παντοδύναμος;

Φοιτ.: Ναι

Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τονΘεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;

Φοιτ.: ...
Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις,έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε μικρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;

Φοιτ.: Όχι.

Καθ.: Ποιός δημιούργησε τον διάβολο;

Φοιτ.: Ο...Θεός...

Καθ.: Σωστά. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Αρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;

Φοιτ.: ...

Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;

Φοιτ.: Μάλιστα.

Καθ.: Λοιπόν, ποιός τα δημιούργησε;

Φοιτ.: ....

Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;

Φοιτ.: Όχι, κύριε.

Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό σου; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;

Φοιτ.: ...Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.

Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός σου δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;

Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.

Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.

Φοιτ: Καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;

Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;

Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...

Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;

Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;

Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως...Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.

Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ;

Φοιτ.: Κύριε, ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική.

Καθ.:Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;

Φοιτ.: Καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωήκαι μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου, καθηγητά διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;

Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.

Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;

Καθ.: ....

Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκετε την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;

Καθ.: ....

Φοιτ.: Υπάρχει κάποιος στην τάξηπου να έχει δει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη ισχυρίζεται ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;

Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.

Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε... Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά.

Αυτός ο νεαρός φοιτητής ήταν ο.... ALBERT EINSTEIN...

Ο Μικρός Σκεπτικιστής

Πόσο διαφέρει πραγματικά ο θάνατος από τη ζωή....;;;;
Μικρή ιστοριούλα που τα (υπο)ννοεί όλα!

O Μικρός Σκεπτικιστής

Στην κοιλιά μίας εγκυμονούσας γυναίκας, υπάρχουν τρία έμβρυα. ¨Ενα από αυτά είναι ο μικρός πιστός, ένα ο μικρός δύσπιστος και ένα ο μικρός σκεπτικιστής.

Ο μικρός δύσπιστος ρωτά: "Πιστεύετε, πράγματι, ότι υπάρχει ζωή μετά την γέννηση;"

Ο μικρός πιστός λέει: "Ναι, βεβαίως υπάρχει. Η ζωή μας εδώ, προορίζεται μόνο για να μεγαλώσουμε και να προετοιμασθούμε για την ζωή μετά την γέννηση για να είμαστε αρκετά δυνατοί για αυτό, το οποίο μας περιμένει".

Ο μικρός σκεπτικιστής: "Σαχλαμάρες, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Πως μπορεί να είναι μία ζωή μετά την γέννηση;"

Ο μικρός πιστός:"Δεν το γνωρίζω ούτε εγώ. 'Ομως, σίγουρα θα υπάρχει περισσότερο φως από ότι εδώ. Και ίσως να μπορούμε να περιφερόμαστε και να τρώμε με το στόμα".

Ο μικρός σκεπτικιστής: "Tι ανοησίες! Να περιφερόμαστε, αυτό είναι αδύνατον να συμβεί. Και να τρώμε με το στόμα, τι περίεργη ιδέα! Αφού υπάρχει ο ομφάλιος λώρος, ο οποίος μας θρέφει.Εκτός αυτού, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ζωή μετά την γέννηση, διότι ο ομφάλιος λώρος είναι ήδη πολύ κοντός".

Ο μικρός πιστός: "Μα ναί, σίγουρα είναι δυνατον. Θα είναι, μόνο, όλα λίγο διαφορετικά".

Ο μικρός σκεπτικιστής:"Δεν έχει επιστρέψει ποτέ κανείς μετά την γέννηση. Με την γέννηση τελειώνει η ζωή. Και η ζωή είναι ένα μαρτύριο. Και σκοτεινή."

Ο μικρός πιστός: "Έστω και αν δεν γνωρίζω ακριβώς πώς είναι η ζωή μετά την γέννηση, θα δούμε την μητέρα μας και εκείνη θα μας φροντίζει."

Ο μικρός σκεπτικιστής: "Μητέρα;!;Πιστεύεις ότι υπάρχει μητέρα; Τότε, πες μου παρακαλώ πού είναι;"

Ο μικρός πιστός: "Εδώ, παντού, γύρω μας. Βρισκόμαστε μέσα της και ζούμε μέσω εκείνης. Χωρίς εκείνην δεν θα μπορούσαμε να υπάρχουμε."

Ο μικρός σκεπτικιστής: "Βλακείες! Δεν έχω αντιληφθεί τίποτα για μία μητέρα, επομένως, δεν υπάρχει ούτε αυτή.

Ο μικρός πιστός: "Καμμιά φορά, όταν δεν μιλάμε καθόλου, μπορείς να την ακούσεις να τραγουδάει. Ή να την αισθανθείς όταν χαϊδεύει τον κόσμο μας."

Τότε, ρωτάει ο μικρός δύσπιστος: "Αν όντως, υπάρχει ζωή μετά την γέννηση, θα τιμωρηθεί ο μικρός σκεπτικιστής επειδή δεν πίστευε σε αυτήν;"

Ο μικρός πιστός: "Δεν ξέρω. Αλλά ίσως να φάει μία στον ποπό για να ανοίξει τα μάτια του και να αρχίσει να ζει."

Κρύβουμε έναν αρχάγγελο μέσα μας

Πέρασε πραγματικά πολύς καιρός και τώρα που κάθομαι ψιλοάρρωστη στο σπίτι έχοντας κάνει με τον εαυτό μου μια περίεργη μικρή επιστροφή στο σημείο μηδέν, ένιωσα ξαφνικά την ανάγκη να μοιραστώ αυτή την παράξενα υπέροχη ιστορία σε μορφή βίντεο, η οποία όσες φορές κι αν τη δω, με κάνει να θέλω να κλάψω....
Μην ξεχνάμε τα όνειρά μας κι αυτό που θέλουμε πραγματικά να γίνουμε...Ξεχνάμε πως στην "πραγματικότητα" ότι σκεφτόμαστε γινόμαστε. Ενώ, κατά βάθος, μπορούμε να πετάξουμε γιατί δεν είναι κάτι που έχουμε να μάθουμε, αλλά κάτι που έχουμε ξεχάσει και στο χέρι μας είναι να θυμηθούμε.
Γιατί όλοι κρύβουμε έναν....

Μια παλιά ιστορία.....

Με αφορμή μια ανάρτηση του Ευρύνοου που μου ξύπνησε και κάποια βαθύτερα αισθήματα, άφησα μια παλαιότερη ανάρτηση που έγραφα και προσπαθούσα να τελειώσω τόσο καιρό για να πιάσω αυτήν...
Είναι κάποια ιστορία που ίσως χρειάζεται να ειπωθεί τελικά. Την άκουσα και δεν μπορούσα να την πιστέψω ενώ ταυτόχρονα την πίστευα με όλη μου την καρδιά. Ακόμα δεν έχω καταλάβει αν είναι αλήθεια ή ψέματα, ακόμα δεν έχω συγκεντρώσει καν όλα τα κομμάτια του παζλ για να τη δω ολόκληρη στο σύνολό της. Αλλά θα πω ότι μπορέσω από την ιστορία αυτήν...

Ήταν κάποτε μια νεαρή κοπέλα. Δεν έμαθα πως γεννήθηκε ή από ποιους γονείς. Σε μια παραδοσιακή κοινωνία, ήταν κάτι σαν η σοφή - τρελή του χωριού. Όλοι ήξεραν πως ήταν αλλοπαρμένο πλάσμα, αλλά αυτή η τρέλα της άρεσε τη ίδιας γιατί μπορούσε να κάνει ότι ήθελε, να πάει όπου ήθελε, να μιλάει και με όποιον ήθελε...
Γιατί αντί να μιλήσει στους ανθρώπους, η κοπέλα προτιμούσε περισσότερο να μιλάει στα ζώα, στα πουλιά και στα δέντρα της εξοχής και του διπλανού δάσους. Ήταν απίστευτο αλλά όντως μπορούσε να τα ακούσει και να καταλάβει έτσι τι ήθελαν ή τι μέρος του κύκλου της φύσης μουρμουρούσαν αέναα. Κι έτσι μπορούσε κι η ίδια να μπει σε επικοινωνία μαζί τους.
Και μόνο με την προσφορά του σεβασμού και της παρουσίας της και την συναίσθηση όλων των ζωωτήτων που υπήρχαν και ζούσαν γύρω της, μιμούμενη ταυτόχρονα τους ήχους όλων αυτών που άκουγε, μπορούσε κι έμπαινε σε μια ζωντανή επικοινωνία μαζί τους. Είχε μάθει, νιώθοντάς το και σε κάθε εκατοστό του κορμιού της, πως ήταν μέρος ενός ευρύτερου όλου και αποδεχόμενη αυτό, μπορούσε να έρθει σε πραγματική επαφή με το όλον.

Υποψιάζομαι πως έβλεπε πως οι άνθρωποι δεν ένιωθαν το ίδιο. Κι αυτός ήταν ο λόγος που δεν τους πλησίαζε τόσο όπως τα ζώα. Δεν έμπαινε σε ουσιαστική επικοινωνία μαζί τους όπως έμπαινε με την φύση. Έμενε μαζί τους αλλά ουσιαστικά προτιμούσε να μην ανήκει σε αυτούς. Να μην είναι μέρος της κοινωνίας των ανθρώπων. Κι αυτό πρέπει να ήταν το μοιραίο σφάλμα της. Αν μπορούσε να ανοιχτεί εξίσου και να επικοινωνούσε καλύτερα με τους ανθρώπους, θα είχε προλάβει πολλά δεινά...

Έτυχε μια μέρα, χαμένη στο δάσος και στον δικό της κόσμο που ήταν όπως συνήθως, να τη δουν τρεις άντρες. Τι τους οδήγησε ακριβώς, δεν το ξέρω. Να 'ταν η λαγνεία μόνο; Να ήταν και μια αίσθηση τιμωρίας; Να ήταν και η προσπάθεια να κατακτήσουν το άπιαστο ή ότι φαινόταν στα μάτια τους πως τους περιφρονούσε; Είχε ξυπνήσει το κτήνος μέσα τους.
Και η κόρη αυτό το κτήνος και το απέστρεφε και την έλκυε ταυτόχρονα, αυτό είναι κάτι περίεργο και δυστυχώς, μάλλον κάτι πιο αρχαίο. Ήταν και κάτι που είχε μέσα της. Ήταν και τολμηρή από μόνη της.
Κατάφεραν να την πιάσουν και να τη βιάσουν. Δεν έφτανε μόνο αυτό, της έκοψαν και τη γλώσσα...Δεν έχω μάθει ακόμα γιατί ακριβώς. Για να μη το πει στους συγγενείς, στα άλλα μέλη της κοινωνίας ή στην ίδια φύση και τους τιμωρήσει; Για αυτό ακριβώς, για ποιο λόγο της έκοψαν και τη γλώσσα, είναι που έχω τη μεγαλύτερη απορία από όλα. Γιατί επηρέασε και όλη τη μετέπειτα πορεία της.

Δεν ήταν μόνη της, ήταν και κάποιος εκεί πέρα, φίλος της ή παλιός φίλος της, μπορεί κι ακόμα και εραστής της. Την ήξερε αρκετά, είχε ακούσει μάλλον κάτι κι είχε τρέξει να προλάβει να τη σώσει, αλλά ήταν πολύ αργά. Ματωμένη πια την κρατούσε στην αγκαλιά του κι έκλαιγε απαρηγόρητος Πολύ αργά όμως, η γλώσσα της είχε κοπεί ήδη. Δεν θα μπορούσε να μιμηθεί ξανά τους ήχους της φύσης και να μιλήσει με τα ζώα και τα πουλιά. Δεν θα μπορούσε καν να μεταφέρει ότι μπορούσε από αυτό στους ανθρώπους. Δεν είχε κανένα λόγο πια να χαρεί. Ήταν χαμένη ολοκληρωτικά.
Παίζει και η πιθανότητα πως αυτός ο άνδρας που την αγκάλιασε και να ήταν ένας από τους βιαστές της, αλλά δεν έχει σημασία...

Σημασία έχει ότι τελικά η γυναίκα απομονώθηκε τελείως. Την παρακάλεσε ο άνδρας με όλη του τη δύναμη για να σωθεί η ίδια, αλλά εκείνη έφυγε και χώθηκε βαθιά στο δάσος, μόνη της, μη μπορώντας να μιλήσει με κανέναν πια και μη θέλοντας άλλο πια να το κάνει. Τα είχε απαρνηθεί όλα. Δεν μπορούσε να τη σώσει κάτι τότε... Κι έμεινε στον κόσμο της σιωπής, για πόσο διάστημα...δεν το γνωρίζω ακόμα.

Αυτά είναι που γνωρίζω από την ιστορία. Λυπητερή δυστυχώς, αλλά η ελπίδα υπάρχει γιατί πάντα μπορούμε να μάθουμε από τα λάθη μας.

Σας φιλώ από τα βάθη της καρδιάς μου

Ένα βραβείο και η πορεία συνεχίζεται...

Ναι έχει περάσει καιρός...και μου έλειψε πολύ! Μου έλειψε να κάθομαι να γράφω σε αυτό στο μπλογκ που είναι από μόνο του ένα παραθυράκι προς εσάς αλλά και προς τον κόσμο όλο.

Συνέβησαν πολλές αλλαγές στη ζωή μου αυτό το διάστημα κι άλλες υποχρεώσεις τις οποίες έπρεπε να βγάλω εις πέρας.
Ξεκίνησε με τη νέα δουλειά στην οποία ελπίζω να προσαρμόζομαι καλύτερα και κορυφώθηκε με την χθεσινή παράσταση στο χορό στην οποία τα έδωσα όλα.
Ακόμα και οι απογοητεύσεις που μου ήρθαν από την παράσταση μου θυμίζουν πως στην ουσία αυτό που έχει σημασία είναι να χορεύεις επειδή το επιθυμεί πραγματικά η ψυχή σου. Να χορεύεις επειδή το θέλεις. Να αφήνεσαι ελεύθερη μέσα από το χορό.
Οι τεχνικές και τα βήματα έχουν πολύ λιγότερο σημασία στο τέλος. Γιατί και το καλύτερο κομμάτι που πέτυχα ήταν αυτό που ήταν πιο δύσκολο για μένα να μάθω. Κι αυτό γιατί πραγματικά το χόρεψα, μη σκεφτόμενη τις αδυναμίες μου και δεν με ένοιαζε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή. Και πέτυχε με όσα μου είπαν :)

Το ίδιο προσπαθώ να πετύχω στη δουλειά. Να μου αρέσει αλλά και να κάνω επίσης αυτά που μου αρέσουν, είτε χόμπυ είτε αναζητήσεις είτε άλλα. (Αν έβγαζα τα προς το ζειν γράφοντας πολύ καλά θα 'ταν, και ακόμα πιστεύω σ' αυτό! :))

Θα αναφέρω κι ένα κάπως ευαίσθητο θέμα, αλλά το σκέφτομαι τελευταία με τόσους ανθρώπους που φύγανε από αυτά τα γήινα πεδία, όπως πρόσφατα ένας από τους καλύτερους χορευτές και μουσικούς, ο Michael Jackson.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να φύγει πριν τα 60 του παρά τα τόσα προβλήματα υγείας που είχε. Φύγανε κι άλλοι, φύγανε κι επίσης άνθρωποι που είχα γνωρίσει κάποτε προσωπικά. Δεν έφυγε ωστόσο ο φίλος από το εγκεφαλικό για τον οποίο ακόμα ελπίζω, αν και είναι εγκλωβισμένος σε αυτήν την κατάσταση.
Απλά όταν ο Λύκος μου είπε ότι φύγανε πολλοί από τη συγκεκριμένη γενιά, αντανακλούσε τη σκέψη μου. Κι αναρωτιέμαι για αυτούς που θα μείνουν και πόσοι θα ζήσουν το 2012 και πόσα πράγματι αυτό θα αλλάξει ή θα μπορέσει να αλλάξει?

Μάλλον έχω τραβήξει μακριά τις σκέψεις μου. Θα τελειώσω όμως με κάτι ευχάριστο. Υπάρχει ένα βραβείο που είδα από την αρχή να κάνει το γύρο της μπλογκόσφαιρας. Το παρατηρούσα για το πόσο γρήγορα μεταφερόταν από τον ένα μπλόγκερ στον άλλον, πόσο γρήγορα στην ουσία μεταδίδονται και διαδίδονται τα πράγματα μέσα από αυτόν τον χώρο. Κι αυτό μου άρεσε. Σαν να υπάρχει μια συνεχής ροή, επικοινωνία και εκτίμηση. Μια πορεία που θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Σαν την ίδια τη ζωή.

Και ναι δεν περίμενα να φτάσει σε μένα γρήγορα και μάλιστα από δύο άτομα.:-) Και με πρόλαβαν γιατί ευχαρίστως θα το έδινα και στις δύο! :-)))
Ευχαριστώ πολύ τη Mermy και τη Γαλάτεια για το βραβείο Φαντασίας που ελπίζω να αξιοποιήσω δημοσιεύοντας ίσως και καμιά ιστορία. Είναι και το πρώτο βραβείο που μου απένειμαν ποτέ από δω.

Με τη σειρά μου το χαρίζω σε 5 + 1 αγαπημένα blog τιμώντας κι αυτά που το αξίζουν το βραβείο και δεν το έχουν πάρει ακόμα.

Green Lion γιατί η θέληση της φαντασίας σου αποτελεί και την μοναδικότητα της έκφρασής σου! Και η φαντασία σου σε οδηγεί σε ανώτερα πεδία.

Κουνούπι γιατί το χιούμορ της φαντασίας σου εμπλουτίζει την καθημερινή σου ζωή και και μας δίνει την χαρά του μπλογκ σου!

Filia Tenebrarum γιατί άφοβα χορεύεις στους ρυθμούς της μαγικής και απέραντης φαντασίας σου!

Κακός Λύκος γιατί όσο μαύρο χρώμα και δάγκωμα να ρίξει, η οπτική που μας χαρίζει έχει το δικό της φανταστικό χρώμα!

Ευρύνομος που έχει το όνομα και την χάρη γιατί ο τρελός του χωριού αποτελεί από μόνος του ιδανικό φαντασίας!

Κυ+ων γιατί σε ταξιδεύει παντού δίχως τέλος!!

Να 'στε καλά όλοι!!!!

Μετά τις εκλογές ή μετά την πανσέληνο?

Πριν αναφέρω περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση τι σημαίνει ή συμβολίζει η τωρινή πανσέληνος του Ιουνίου, έχω να εκφράσω και κάποια ερωτήματα, καθώς και κάποια περίεργα περιστατικά στα οποία έγινα μάρτυρας πρόσφατα.

Είναι γνωστό πια πως με την Πανσέληνο γινόμαστε πιο ευεπηρέαστοι. Βιώνουμε πιο πολλές ψυχικές αναταράξεις και η επίδρασή της μπορεί να διαρκέσει από 2 μέρες πριν έως και 2 μέρες μετά.

Ας αρχίσουμε με τις εκλογές. Τα αποτελέσματα λίγο πολύ αναμενόμενα. Και τα "ίδια και τα ίδια".
Η δυσαρέσκεια προς τη ΝΔ εκφράζεται με άνοδο του ΠΑΣΟΚ. Ανέβηκαν και μικρά κόμματα.
Το πιο αξιοσημείωτο είναι το μεγάλο ποσοστό αποχής. Κι όχι μόνο στη χώρα μας που πλησίασε το 50%! Αλλά και σε όλη τη Ευρώπη! Σε άλλες χώρες όπως στην Πολωνία ψήφισαν μόνο το 17%.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός πως ψήφισαν σκεφτόμενοι κατά πολύ περισσότερο σε τοπικό επίπεδο! Για τα προβλήματα του τόπου τους. Για τα προβλήματα που επέφερε η οικονομική κρίση στη χώρα τους. Για τη δυσαρέσκεια που έφεραν οι διακυβερνήσεις στη χώρα τους κλπ κλπ κλπ.

Η Σελήνη φέρνει τη γκρίνια, τα άγχη, τα παράπονα, τα αισθήματα στην επιφάνεια...

Επίσης, τελευταία έχω ακούσει από γνωστούς και φίλους διάφορα ξαφνικά προβλήματα υγείας.
Μια φίλη πρόβλημα στη δεύτερη εγκυμοσύνη της ενώ έδειχνε καλά. Ένας άλλος το στομάχι του να μην τον αφήνει να ησυχάσει. Άλλος πήγε στο νοσοκομείο από κάκωση στο γόνατο. Και το χειρότερο, εκεί που έγραφα στο άλλο μπλογκ μου περί εγκεφαλικού επεισοδίου , παίρνω μήνυμα για φίλο ότι έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο!! Κάτι που δεν μπορούσα καν να φανταστώ για τον συγκεκριμένο φίλο. Και μάλιστα το έπαθε στο δεξί ημισφαίριο πράγμα που τον καθιστά ακόμα πιο εγκλωβισμένο σε αυτή τη διάσταση, κάτι που δεν θα του άρεσε καθόλου.
Οι πρώτοι φίλοι δείχνουν να είναι καλύτερα. Όσο για τον τελευταίο, τίποτα δεν είναι σίγουρο, απλά ελπίζω πως θα το περάσει! Και θα βγει δυνατότερος. Πιο πολύ σκέφτομαι τη μητέρα του και την κοπέλα του που είναι 5 χρόνια μαζί και ανησυχούν πολύ.
Και όσο αφορά την ηλικία, φαίνεται πως δεν έπαιξε ρόλο αφού όλοι όσοι ανέφερα ήταν και "μικροί και μεγάλοι".

Κι αυτό θα 'θελα να ρωτήσω, αν παρατήρησε κανείς σας κάτι παράξενο αυτές τις μέρες. Κάποιο πρόβλημα υγείας που εμφανίστηκε ξαφνικά; Ή κάτι άλλο; Οτιδήποτε θεωρείτε πως αξίζει να αναφερθεί.

Είμαι περίεργη τώρα να δω που θα οδηγήσουν τα πράγματα...

Έλεγχος του Νου (έχει καμιά σχέση με τις εκλογές αύριο?)

Οι ευρωεκλογές πολύ κοντά κι εγώ βρήκα αυτό το βιντεάκι σχετικά με τον έλεγχο του μυαλού ή της συνείδησης (mind control). Λίγο πολύ, στις μέρες μας έχουμε μάθει ή γνωρίζουμε σχετικά με το πως ελέγχουν τις μάζες και με ποιον τρόπο. Και το καλύτερο μέσο ελέγχου δεν είναι άλλο από την τηλεόραση. Θα το τονίσω ακόμα μια φορά πως η έγκυρη και αληθινή πληροφορία είναι πραγματικά πολύτιμη. Δυστυχώς συναντάει πολλές διαστρεβλώσεις στο δρόμο της...

Το βιντεάκι ωστόσο αξίζει να του ρίξετε μια ματιά (με ελληνικούς υπότιτλους επίσης). Και να δείτε πως στην ουσία αυτή που μας κυβερνούν ή που έχουν την εξουσία δεν είναι τα κόμματα ή οι υπάρχουσες κυβερνήσεις, αλλά αυτοί που κρύβονται πίσω από αυτά και τις μεγάλες εταιρείες.
Τη σήμερον εποχή το πολύ χρήμα μεταφράζεται σε πολλή εξουσία...αλλά πιστεύω βαθιά μέσα μου δεν θα συνεχιστεί πολύ ακόμα αυτό. Το χρήμα είναι στην ουσία ένα μέσο και δεν έχει καμιά δύναμη εκτός από αυτή που του δίνουμε. Και για διάφορους λόγους το υπάρχον κοινωνικο-πολιτικό-οικονομικό σύστημα καταρρέει...



Όσο για τις εκλογές αύριο...το έψαξα το θέμα αν μετράει τελικά η αποχή ή όχι και είδα ότι υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις που η μια αναιρεί την άλλη. Κι έτσι δεν μπορώ να καταλήξω σε ένα σταθερό ή βάσιμο αποτέλεσμα.
Ίσως θα μετρούσε πραγματικά αν ήταν πολύ μεγάλο το ποσοστό της αποχής (κι αυτό αιτιολογεί και τους ψιθύρους που ακούγονται ότι οι επόμενες ευρωεκλογές θα έχουν υποχρεωτική μορφή). Ή αν η αποχή (ή ακόμα το λευκό και το άκυρο) μετρούσαν σε λιγότερους βουλευτές...
Από την άλλη...
"όταν κοιμάσαι άλλος γράφει ιστορία
και κάποιος παίζει τη δική σου την ψυχή..."

Γι' αυτό τελικά λέω αν πάω να ψηφίσω αύριο, να μη ψηφίσω κανένα από τους "μεγάλους", ή όποιους άλλους "μικρότερους" που ρίχνουν λάσπη ο ένας στον άλλο...αλλά μάλλον θα ψηφίσω "Λευκό"!
Ναι καλά το ακούσατε, όχι το χαρτί...αλλά το κόμμα. Ναι αν ψάξετε υπάρχουν και μικρότερα κόμματα που κατεβαίνουν και που αξίζουν την προσοχή.
Ένα από αυτά είναι το Λευκό. Προκειμένου το λευκό ψηφοδέλτιο να μην πάει χαμένο για όποιον θέλει να εκφράσει και τη δυσαρέσκειά του για το υπάρχον σύστημα.

Μετά τον αποκλεισμό του στις προηγούμενες εκλογές και έχοντας πάρει 14.266 ψήφους στις ευρωεκλογές το 1999, το κόμμα δηλώνει έτοιμο για μια «λαϊκή κυβέρνηση σε ένα λαϊκό Κοινοβούλιο». Ο πρόεδρός του Κ. Ντάλιος δεσμεύεται εγγράφως να δημιουργήσει «το υπουργείο του Πολίτη που θα συμπεριλαμβάνει όλες τις Ενώσεις Πολιτών και τα υπόλοιπα υπουργεία θα ανατεθούν στους ειδικούς συμπολίτες μας. Έτσι, ένας εκπαιδευτικός θα αναλάβει το υπουργείο Παιδείας, ένας νομικός το Δικαιοσύνης και ένας γιατρός το υπουργείο Υγείας. (Εφημερίδα ΝΕΑ)
Ειπώθηκε γενικά ότι θα επιλέγουν από το λαό διάφορα άτομα και όχι αυτούς που κατέχουν θέσεις.

Ενημερωτικά τα λέω αυτά αλλά για να συνεχίσω την ενημέρωση θα πρέπει να πω ότι το ψηφοδέλτιό τους θα έχει τη σφραγίδα της εφορευτικής επιτροπής και με στυλό το αρχικό γράμμα Λ της λέξης ΛΕΥΚΟ.
Προσοχή! Εάν δεν έχει το γράμμα "Λ", πρέπει να το γράψουμε δίπλα στη σφραγίδα με στυλό.

Θα δείξει αύριο..........................................!